Web sayfası için çalışırken sanırım en çok bu bölümde zorlandık. Resimleri sayfaya yerleştirirken çokluğu karşısında duraladık.

Sayfamızdaki her öğrencinin haberinin gelişini hatırlıyorum da. Öğretmenlerin yüzünü... dalıp gidişlerini... onlarla ilgili anılarını anlatışlarını... bazen gülüp bazen hüzünlendiğimiz zamanları.

Ebevynler olarak çoğumuz kendi çocuklarımızı düşünürüz. Oysa biz öğretmenler için öyle midir? Her yıl çocuklarımız mezun olurken yeni yeni yüzler katılır ailemize. 1985’ten beri okulumuzun açık olduğu düşünülürse nice yüzler gelmiş geçmiş bu sıralardan. Öğrencilerimizin sevinçleriyle içimizden çığlık atar, onların üzüntüleriyle gözyaşlarımızı içimize akıtırız. Aslında her öğrenci için istediğimiz onları sağlıklı ve mutlu görmek.

Olaki bilmediklerimiz vardır bu konuda yardımcı olursanız memnun oluruz.

Yüzleri gibi gönülleri de güzel olan bu çocuklarımız için Allah’tan rahmet dilerken ailelerine de tekrar başsağlığı dilemek istiyoruz.

Bu sayfa onları unutmadığımızın,içimizdeki gözyaşların bir yansımasıdır.

Sayfadaki resimlerin çoğalmaması dileğiyle...

B.A.L